گریز گرانشی (Double Three-Legged)، توسعه‌یافته بین اواسط قرن ۱۸ تا ۱۹ میلادی

توضیحات

مکانیزم گریز گرانشی (Gravity Escapement) با انتقال ضربه به پاندول از طریق یک وزنه کوچک یا فنر ضعیف عمل می‌کند و برخلاف مکانیزم‌های سنتی، مستقیماً از قطار چرخ‌دنده‌های ساعت نیرو نمی‌گیرد. در این سیستم، قطار چرخ‌دنده‌ها تنها وظیفه بازنشانی بازوهای وزنه‌دار را بر عهده دارد، بنابراین نوسانات نیروی محرکه اصلی تأثیری بر ضربه دریافتی توسط پاندول ندارد. در ابتدایی‌ترین شکل این مکانیزم، دو بازو در نزدیکی فنر تعلیق پاندول قرار می‌گرفتند. هر بازو دارای یک پالت «ددبیت» (deadbeat) با صفحه‌ای شیب‌دار بود. با حرکت پاندول و بلند کردن یکی از بازوها، پالت مربوطه چرخ گریز را آزاد می‌کرد تا دندانه‌ای از روی سطح شیب‌دار بازوی مقابل عبور کند و آن را تا نقطه قفل شدن بالا ببرد. در همین حال، بازوی اول پایین می‌آمد و سقوط آن انرژی لازم برای ضربه به پاندول را فراهم می‌کرد. نوع گریز «Double Three-Legged» ابتدا توسط شخصی به نام Bloxam طراحی شد و بعدها توسط Lord Grimthorpe بهبود یافت. در این طراحی، دو چرخ گریز سه شاخه در صفحاتی موازی عمل می‌کنند که هر کدام با بلوک قفل‌کننده بازوی گرانشی خود درگیر می‌شوند. در عین حال، سه پین بالابرنده، وظیفه بلند کردن بازوهای وزنه‌دار را بر عهده دارند. انرژی ذخیره شده در بازوهای وزنه‌دار در هر چرخه به پاندول منتقل می‌شود. ویژگی بارز این نوع گریز در عملکرد آن است که هر بار قفل شدن چرخ، صدای تیک بلند و واضحی ایجاد می‌کند که نشان‌دهنده دقت و عملکرد مکانیکی این سیستم در مدیریت انتقال انرژی به پاندول است.