ساعت خلأ جوزف مانتون، لندن، حدود ۱۸۱۰ میلادی

توضیحات

این ساعت خلأ که توسط جوزف مانتون در لندن و در حدود سال ۱۸۱۰ میلادی ساخته شده، از یک موتور برنجی تشکیل شده که درون یک محفظه شیشه‌ای تخلیه شده از هوا قرار گرفته است. جوزف مانتون (۱۷۶۰-۱۸۳۵) که در اصل اسلحه‎‌ساز مشهوری بود، این ابداع را برای بهبود دقت زمان‌سنج‌ها طراحی کرد. مانتون در نامه‌ای به کمیسیون‌های طول‌جغرافیایی در مارس ۱۸۰۷، اختراع خود را تشریح کرد. هدف او قرار دادن کل مکانیزم ساعت در محیطی خلأ بود که بدون نیاز به ورود هوای بیرون، قابل کوک کردن باشد. این طراحی برای جلوگیری از زنگ‌زدگی، خوردگی ناشی از رطوبت و گرد و غبار، و همچنین حفظ ثبات روغن‌کاری در دماهای مختلف ابداع شد. از نظر فنی، این ساعت دارای مکانیزم فنری و گریز از نوع «دتنت» است. موتور برنجی ساعت بر روی یک جعبه هشت‌ضلعی که دارای در و شیرهای مخصوص در داخل است، سوار شده تا امکان مدیریت فشار در محفظه شیشه‌ای فراهم شود. با وجود ایده اولیه برای استفاده در سفرهای دریایی طولانی، این ساعت از نظر دقت برای کاربرد به عنوان کرونومتر دریایی مورد تایید قرار نگرفت. لازم به ذکر است که مانتون در زمان ابداع خود از این موضوع که ایده استفاده از خلأ پیش‌تر در سال ۱۷۱۴ توسط جرمیا تکر و جان رابرتز منتشر شده بود، بی‌اطلاع بوده است.