ساعت پاندولی بازسازی‌شده بر اساس طرح گالیله، ساخت ۱۹۵۹ میلادی توسط A. E. Coke

توضیحات

این ساعت یک نمونه بازسازی‌شده از طرحی است که به گالیله گالیله نسبت داده می‌شود. مفهوم اولیه این طراحی در سال ۱۶۴۲ میلادی، اندکی پیش از درگذشت گالیله مطرح شد و تلاش‌های تاریخی برای ساخت آن به سال ۱۶۴۹ میلادی و فرزند او، وینچنزو، بازمی‌گردد. این نسخه خاص در سال ۱۹۵۹ میلادی توسط A. E. Coke در اسکورزبی ویکتوریا ساخته شده است. ساختار این ساعت به‌صورت یک چارچوب باز طراحی شده که اجزای مکانیکی آن میان دو صفحه عمودی برنجی قرار گرفته‌اند. منبع نیروی ساعت یک فنر اصلی است که درون یک محفظه استوانه‌ای برنجی قرار دارد و چرخ‌دنده اصلی را به حرکت درمی‌آورد. این طراحی باز، امکان مشاهده عملکرد قطعات را فراهم می‌کند. مکانیسم زمان‌سنجی این ساعت از یک پاندول بهره می‌برد که به سیستم گریز مرتبط است. بر اساس اسناد موجود، این سیستم گریز ترکیبی از ویژگی‌های گریزِ «ورژ» و «لنگری» است که برای کنترل نرخ حرکت ساعت به کار رفته‌اند. با این حال، باید توجه داشت که این ترکیب ممکن است با هیچ‌یک از استانداردهای تاریخی واحد منطبق نباشد. طراحی کلی این مدل بر اساس نقشه‌های آرشیوی است که پس از مرگ گالیله تولید شده‌اند و همچنین از مدل‌های ساخته‌شده در قرن نوزدهم میلادی که تلاش داشتند مشخصات اصلی را تفسیر کنند، الهام گرفته است. دقت تاریخی نقشه‌های اصلی مورد استفاده برای این بازسازی به‌طور قطعی مشخص نیست. این اثر به‌عنوان نمونه‌ای از تلاش‌های اولیه برای استفاده از پاندول جهت تنظیم دقت زمان‌سنجی شناخته می‌شود. گالیله از پاندول برای مشاهدات نجومی خود استفاده می‌کرد که این موضوع پیش از اختراع ساعت‌های پاندولی عملی توسط کریستین هویگنس در سال ۱۶۵۷ میلادی بوده است.